رفتار كرد ، در آن هنگام كه اعمال و عبادات طولانى و تلاش و كوششهاى او را كه شش هزار سال بندگى خدا كرده بود . . . به خاطر ساعتى تكبر ورزيدن بر باد داد ، با اينحال چه كسى بعد از ابليس مىتواند از كيفر خدا در برابر انجام همان معصيت مصون بماند ؟ نه ، هرگز ، ممكن نيست خداوند ، انسانى را به بهشت بفرستد ، در برابر كارى كه به خاطر آن فرشته اى را از بهشت رانده است ( 1 ) حكم خداوند در باره اهل آسمان و زمين يكى است » . در حديثى نيز از امام على بن الحسين ع چنين نقل شده كه فرمود : « گناهان شعب و سرچشمه هايى دارد ، اولين سرچشمه گناه و معصيت پروردگار ، » تكبر « است كه گناه ابليس بود و به خاطر آن از انجام فرمان خدا امتناع كرد و تكبر ورزيد و از كافران شد و سپس » حرص « بود كه سرچشمه گناه ( و ترك اولى ) از ناحيه آدم و حوا شد . . . سپس » حسد « بود كه سرچشمه گناه فرزندش ( قابيل ) گرديد و نسبت به برادرش ( هابيل ) حسد ورزيد و او را به قتل رسانيد » ( 2 ) . از امام صادق ع نيز نقل شده كه فرمود : اصول الكفر ثلاثة الحرص و الاستكبار و الحسد فاما الحرص فان آدم حين نهى عن الشجرة ، حمله الحرص على ان اكل منها و اما الاستكبار فابليس حيث امر بالسجود لادم فابى و اما الحسد فابنا آدم حيث قتل احدهما صاحبه ( 3 ) . « اصول و ريشه‌هاى كفر و عصيان ، سه چيز است ، حرص و تكبر و حسد ، اما حرص سبب شد كه آدم از درخت ممنوع بخورد ، و اما تكبر سبب شد كه ابليس از فرمان خدا سرپيچى كند ، و اما حسد ، سبب شد كه يكى از فرزندان آدم ديگرى را به قتل رساند ! » .

--> ( 1 ) اطلاق « فرشته » بر شيطان به خاطر آن است كه در صفوف آنها جاى داشت و هم رديف آنها بود نه اينكه از خود آنها باشد چنان كه سابقا هم اشاره كرديم . ( 2 ) سفينة البحار جلد 2 صفحه 458 ( ماده كبر ) . ( 3 ) اصول كافى جلد 2 صفحه 219 باب اصول الكفر .